La libroj
Ekde frua infaneco ni scias, kio estas libro. La unuajn fabelojn, kiujn legis al ni avino pri la bona Pinokjo kaj la malbona Neĝa Reĝino, ni formanĝis kun dolĉa kaĉo. En lernejo oni instruis al ni legi, enplantante en nin, ke libroj alportas la saĝan, la bonan, la eternan. Pri ekzisto de libroj ne tre bonaj kaj ne tre saĝaj ni eksciis iom poste…
Hodiaŭ la homaro malkovras por si specialajn librojn, similajn al neniuj aliaj.
Ili estas kabalaj libroj.
Ankoraŭ ne ĉiuj legis ilin, sed ĉiuj aŭdis, ke en ili troviĝas iu sekreto. Prave. Sed pri la ĉio – iom post iom.
“…Por subteni minimuman strebon al vivo en homo, por ke li ne mortigu sin pro manko de almenaŭ ioma ĝuo, Kreinto donas al ni deziron ĝui per malgranda porcio de lumo, ner dakik, kiu vestiĝas en diversajn objektojn de nia mondo, al kiuj ni tial strebas.
Do, ni senkonscie kaj aŭtomate troviĝas en konstanta kurĉaso por lumo de Kreinto. Kaj ni estas sklavoj de tiu natura strebo. Sed homo devas kredi, ke la kaŝo de Kreinto, la sento de senelireco pro manko de ĝuo, estas intence kreata de Kreinto por profitigi homon, ĉar se lumo de Kreinto plenigos egoismon, tiam homo ne havos liberon de volo por agi memstare, ĉar li iĝos sklavo de la ĝuo kiu plenigas lin…”
Miĥael Lajtman, fragmento el la libro “Konceptado de superaj mondoj”