Medito kaj similaj teknikoj trudas al homo difinitan manieron, stilon, taktikon de pensado kaj koncentrado. Kaj per tio ili limigas lin pri serĉo de io nova. Homo devas koncentriĝi pri io difinita, tre limigita kaj malkonektiĝi de la mondo. Tio estas tute male al kabalo. Laŭ kabalo homo devas esti kunligita kun ĉi tiu mondo, — labori, havi familion, vivi per socia vivo.
Limigante la penson de lernantoj, devigante ilin koncentriĝi pri difinitaj spekulativaj bildoj, aŭtoroj de meditaj teknikoj senigas la lernantojn de ebleco eliĝi el kadro de kutima pensado. Meditante, homo riskas perdi eblecon reveni al kutima, natura pensado. La medito mortigas en homo eblecon eliri en sentojn de la Supera mondo, eksenti Kreinton.
Kabalo diras, ke nur la tuta libero de ena serĉado de homo estas kondiĉo de ligiĝo kun tio, kio estas ekster la modo. La Supera mondo troviĝas ekster nia naturo, ekster la cerbo. Kaj meditaj ekzercoj limigas homon per laboro nur de la sola cerbo. Kaj tio limigas eblecon de eliĝo en la Superan mondon. Por la eliĝo ne necesas specialaj pensoj. Ili venos mem kaj nur laŭ mezuro de propra plibonigo, de bonigo de propra egoo.
La spirita supreniĝo okazas ne per malpligrandigo sed male, per pligrandigo de deziro! Komencante studi kabalon, homo daŭrigas vivi per ordinara vivo, sen limigi sin pri io. Ja deziroj de homo difinas la agojn. Se liaj deziroj pli kaj pli strebos al la supera, tiam konforme al tio ankaŭ liaj agoj iĝos aliaj.
Korekto estas procezo de efiko de Supera lumo al homo, sed ne perfortaj limigoj. Per tio la metodiko de kabalo diferencas de ĉiuj aliaj. En ĝi estas uzata la forto de Kreinto, kiu agas el interne, sed ne perforta efiko de ekstere. Tial ankaŭ plue, ricevante plian kaj plian forton elsupere, homo povas ricevi ankaŭ pli grandan deziron. Ja li jam povas korekti ĝin kaj korekte uzi.
Sen ĝuoj ne eblas vivi, ja nia esenco estas la deziro ĝui. Kaj la celo de kreo estas atingi perfektan ĝuon. Pri ĝuo estas nenio honta. Korektiĝon bezonas nur ĝia apliko (la intenco) sed ne la deziro mem.
La plej ofta eraro estas identigo de kabalo kun religio. Ni rigardu, kio estas la kardinala diferenco inter kabalo kaj religio.
Religio pensas, ke Kreinto ŝanĝas sian rilaton al homo depende de agoj de la homo.
Se mi estos bona, Kreinto rilatos al mi bone, t.e. Li ŝanĝos sian rilaton. Tiamaniere, religio devigas homon serĉi metodojn efiki al Kreinto: doni almozojn, starigi kandelojn, ne gravas kion, en ĉiuj religioj estas propraj ritoj. Ĉe homoj aperas granda hierarkia sistemo — kiu pli bone povas petegi Kreinton, kiu estas pli proksima al Li, kiu konas kiel Lin peti, al kiu indas aldiri kiel al peranto kaj peti: “Preĝu pri mi”.
Homoj bezonas tiun psikologian helpon, ili pretas pagi por tio. Homo en malbonaj statoj kredas je io ajn. “Kreu por mi iun miraklon, agordu por mi ion, faru tiel, ke mi subite okazu en alia stato”. Tio ne eblas kaj neniam estos, ja temas pri difinitaj leĝoj de la universo. Leĝoj tiaj priskribitas en kabalaj libroj.
La scienco kabalo asertas, ke la Supera forto estas senŝanĝa. Kreinto ne ŝanĝas sian rilaton al homo — Li estas bona, Donanta bonon.
Kabalistoj konsilas nin: “Homoj! Ĉesu okupiĝadi pri stultaĵoj — Kreinto ne ŝanĝiĝas. La mondon vi pentras mem per siaj organoj de senso. Ŝanĝu vin, kaj vi ekvidos, kvazaŭ la mondo mem ŝanĝiĝas, kvazaŭ ŝanĝiĝos rilato de Kreinto al vi — ne, simple vi sensos Lin alie”. Kiel malbona infano, boniĝinte, sentas la saman rilaton de la gepatroj kiel bonan.
La scienco kabalo diras, ke ĉirkaŭ ni ekzistas unueca Supera senŝanĝa lumo, statanta en absoluta paco kaj efikanta al ni. Efiko, kiun ni ricevas, estas aranĝita tiel, ke influas al ni per absoluta Bono.
Por kompreni veran rilaton de kabalisto al Kreinto eblas ekzempli kabalistan preĝaron, en kiu mankas kutimaj vortoj, esprimantaj sensojn de homo, sed apartaj literoj: multfoje “alef”, multfoje “bet” kaj tiel plu — estas ĉio skribita en ĝi, signifas spiritajn agojn, kiujn, bonigante sin, devas fari homo. Kaj tiam li ricevas la Superan lumon en sin.
En kabalo la nocioj de puno kaj rekompenco pro iaj agoj antaŭ la Supera forto simple mankas. Estas neniuj ritoj, eksterajn agojn kabalo ne enhavas! Ajna desegnaĵo de sferoj, mondoj, gematrioj, estas ne pli ol aplika materialo. Kabalo estas individua sentado de Kreinto fare de ĉiu homo persone. Estas neniu mistiko en kabalo, tio estas scienco pri la tuta universo, studado de kiu ebligas al homo respondi al la demando pri kaŭzo kaj celo de lia ekzisto, trovi sian lokon en la vivo, esplori kaj elekti la plej bonan el eblaj decidoj kaj ŝanĝi sian staton al pli bona.
Efiko de kabalaj tekstoj
Ĉiuj kabalistaj verkoj enhavas priskribon de la sistemo de interrilato de Supera administranta forto (Kreinto) kaj kreitaj de ĝi kreaĵoj.
Multaj el kabalistoj, konceptinte la Intencon de kreo, priskribis ĉiujn la statojn de malsupreniro el la plej supra punkto de kunfandiĝo kun Kreinto kaj ĝis nia mondo, kie kreaĵo estas en la stato de kompleta kaŝo. Tiuj verkoj faras specialan efikon al la studantoj, ja ili rakontas pri ĉiuj la statoj, kiujn devas trairi la homaro kaj ĉiu persone, pri la statoj, kiuj ekzistas potenciale, sed ankoraŭ estas kaŝitaj de ĉiuj, kiuj deziras ilin koncepti.
“La tuta mondo estas subordigita al unueca leĝo, en ĉiuj raciaj estaĵoj estas unueca racio. La vero estas unueca, kaj por raciaj homoj la nocio de perfekteco ankaŭ estas unueca.”
Marko Aŭrelio
Ĉiuj elementoj de la naturo estas komplete ligitaj inter si. Ĉi-tempe tiu ligo iĝas pli kaj pli klara kaj estontece ĝi riveliĝos tiom, ke nenia nia fizika movo aŭ penso povos esti hazardaj, sed ili devos inkluzivi ĝustan komprenon de ilia influo al la tuta mondo.
Mi ekzistas en ia grandega unueca komplekso, sfero, ene de kiu miaj deziroj, pensoj kaj agoj estas interligitaj kun agado de ĉiuj aliaj, kaj se mi ne sentas mian efikon al ili, tio ne signifas, ke mi senagas.
Kabalisto kaj la homaro
Ĉu homo, kiu komencas okupiĝi pri la scienco kabalo, iĝas abstraktita de nia mondo, fora de nia tera zorgado? Eble, por li familio, laboro, infanoj, la homaro – ĉiuj niaj homaj zorgoj ĉesas ekzisti, kaj li rigardas al ĉiuj elsupre malsupren, neglekte: pri kio ja okupiĝas tie tiuj homaĉoj?
Li ampleksas la tutan universon, la tutan ĝian procezon, vidas ĉion de la komenco ĝis la fino: mondojn, animojn, kiel ili malsupreniras en nian mondon, naĝas laŭ ĝia fluado, supreniras, kaj, rigardante, kiel okupiĝas pri siaj ĉiujtagaj malgrandaj problemoj homoj, vidante ilian sencelecon, senhelpecon, limigitecon, li neglektas ilin, – ĉu tiel rigardas kabalisto al la mondo?
Evidentiĝas, ke ne. Vera kabalista rigardo al la mondo, ĝi, certe, iel estas elsupere, elsupre malsupren, sed mi ĝin similigus al la rigardo de gepatroj al amataj infanoj.
Multaj aŭdis, ke kabalo estas sekreta doktrino. Ĝuste ĝia malfermeco, kurteno de mistero ĉirkaŭ ĝi, servis kiel motivo por apero de multaj legendoj, falsaĵoj, fikcioj, vanaj babiladoj, profanaj rezonadoj kaj konkludoj ĉirkaŭ kabalo. Nur fine de la XXa jarcento scienco kabalo komencis malfermiĝi kaj disvastiĝi tra la tuta mondo. Kaj tial, komencante nian paroladon pri kabalo, necesas, unue, demeti kreitajn dum jarcentoj mitajn ŝelojn de antikva kaj moderna, ĉiuhoma scienco kabalo.
Scienco kabalo neniel rilatas al religio. T. e., ĝi estas rilata same kiel, ekzemple, fiziko, kemio, matematiko, sed ne pli. Kabalo ne estas religio kaj tion eblas facile trovi, almenaŭ el la fakto, ke neniu el religiemaj homoj scias ĝin kaj neniu el ili komprenas en ĝi almenaŭ unu vorton.
Profundegajn sciojn de universa bazo, leĝojn de universo, metodikon de mond-ekscio, atingon de krea celo, kabalo kaŝis unuavice de religiemaj amasoj. Ĉar ĝi atendis tempon, kiam evoluiĝos homaro ĝis la nivelo, kiam ĝi ekpovos akcepti kabalistajn sciojn kaj korekte uzi ilin.
Kio estas kabalo? Ĉu tio estas scienco aŭ revelacio? Ĉu ĝi estas doktrino sekreta aŭ malferma? Ĉu havas ĝi rektan rilaton al nia tempo kaj ekzistas insista neceso ekokupiĝi pri studado de ĝi, aŭ la scioj estas nur legendoj, venintaj al ni el la profundo de jarcentoj?
Laŭ la difino, kabalo estas scienco pri universo, ĉenero de kiu estas ankaŭ ni. Tamen helpe de ĝi eblas koncepti ne nur parton de nia mondo, perceptantan de ni per kvin organoj de senso, sed ankaŭ la parton de universo, kiu por ni estas neatingebla per sensoj. Tiu parto en ĝi estas la plej ĉefa – ĝuste ĝi allogas nin dum studado de la scienco kabalo.